توفیق خدمت و پرهیز از تخلف، منت پروردگار بر مدیران است

به گزارش ایکنا از یزد، حجت الاسلام والمسلمین سیدعباس حسینی، امام جمعه بافق، 12 آبان ماه در جلسه شرح و تفسیر نهج البلاغه ویژه مسئولان و مدیران شهرستان بافق، با تسلیت ایام شهادت حضرت صدیقه طاهره، فاطمه زهرا(س)، نهج البلاغه را اقیانوسی گران بها از معارف علوی دانست و گفت: اگر در طول زندگی و میدان عمل بتوانیم به فرازهایی از کلام امیرالمؤمنین(ع) جامه عمل بپوشانیم، این پیوند با سیره علوی مایۀ شفاعت و نجات ما در پیشگاه الهی خواهد بود.

امام جمعه بافق با استناد به فراز ابتدایی خطبه 194 نهج البلاغه «نَحْمَدُهُ عَلَی مَا وَفَّقَ لَهُ مِنَ الطَّاعَةِ وَ ذَادَ عَنْهُ مِنَ الْمَعْصِیَةِ» اظهار کرد: امیرالمؤمنین(ع) سبک زندگی بندگی را به ما می آموزند. در نظام اسلامی، چه مدیر باشیم و چه شهروند، هر کار خیر و گره گشایی که از دست ما برمی آید، توفیقی از جانب پروردگار است. کارگزار نباید دچار مَنیّت شود و به خاطر حل مشکل ارباب رجوع منّت بگذارد؛ چراکه انسان به تنهایی کاره ای نیست و تنها واسطه خیر و مجرای فیض الهی بوده است.

وی با اشاره به لغزش گاه های جایگاه مدیریت تصریح کرد: در عرصه مسئولیت، زمینه گناه، تبعیض، رابطه بازی و پایمال کردن حق دیگران به واسطه در دست داشتن امضا و قدرت، بسیار هموارتر از افراد عادی است. اگر مدیری در این جایگاه دچار تخلف نشد، قانون را برای نزدیکان و غریبه ها یکسان اجرا کرد و از رانت فاصله گرفت، نباید مغرور شود؛ چراکه پرهیز از معصیت نیز توفیق و عنایت خداوند است.

رئیس شورای فرهنگ عمومی بافق با استناد به تعبیر «ذَادَ» و مقایسه آن با حکمت 368 نهج البلاغه افزود: هشدارها و وعده های عذاب الهی، در حقیقت بازدارنده ای مهرآمیز و شبیه چوب دستی چوپان است که پیش از سقوط، انسان را از پرتگاه خطر دور می کند و این بازدارندگی، منّت بزرگ پروردگار بر بندگان است که حضرت می فرمایند: «نَسْأَلُهُ لِمِنَّتِهِ تَمَاماً وَ بحَبْلِهِ اعْتِصَاماً» یعنی تفاوتی است میان تمسک و اعتصام، در تمسک ما ریسمان را می گیریم، اما در اعتصام از خداوند تمنا داریم که او خود ما را محکم در آغوش رحمتش بگیرد و نگذارد منحرف شویم.

حجت الاسلام والمسلمین حسینی با ذکر روایتی از کتاب شریف «بهج الصباغة» به نقل از امام باقر(ع) پیرامون گفت وگوی حضرت دانیال نبی(ع) با حق تعالی و اعتراف به نیازمندی مطلق بنده به حفظ الهی گفت: مسئولیت در وهله اول به مثابه غل و زنجیری است که اگر کارگزار مراقب نباشد، او را به تباهی می کشاند. تنها عاملی که انسان را از این غل و زنجیر رها می سازد، خدمت صادقانه، گره گشایی از مردم و تقاضای قلبی از خداوند برای جلوگیری از لغزش های قلم و قدم است.

انتهای پیام